مانور میراژ4000
+ نوشته شده در یکشنبه هفدهم دی ۱۳۹۱ ساعت 1:10 توسط میلاد
|
میراژ4000
در
سپتامبر 1975، اعلام شد که کمپانی Dassault-Breguet دارد با هزينه ي خودش
گونه ای از Mirage 2000 را توسعه مي دهد که یک-سوم بزرگ تر شده است و يك
جفت پیشران توربوفن دارد. نام اين گونه در اصل Super Mirage Delta بود و
بعداً نام Super Mirage 4000 را به خود گرفت (كلمه ي Super بعدها از اين
نام حذف شد). اولين پيش نمونه ي آن با كد No. 01/F-ZWRM در دسامبر 1977
رونمایی شد. این پيش نمونه نخستین پروازش را در مارچ 1979 در شهر Istres
فرانسه به خلبانی آقای Jean-Marie Saget انجام داد و به سرعت 1.2 ماخ دست
یافت و در پرواز دوم به سرعت 1.6 ماخ رسید. اين هوارو در پرواز ششم
سرعت.....
2.06 ماخ را تجربه كرد و طی یک تحلیل چرخش، در زوایای حمله ی مختلف تا زير
25 درجه پرواز کرد. Mirage 4000 در ماه جون
همان سال در نمایشگاه هوایی پاریس عملکرد خود را به نمایش گذاشت. در پایان
سال 1980، این هواگرد 100 ساعت پرواز آزمایشی داشت. در سال 1981 پیشران
های قبلی که از نوع -P2 بودند با پیشران های M53-5 جایگزین شد. در سال 1982
این هواپيما در نقش هاي رهگیر و تهاجمی در Farnborough به پرواز درآمد. 
در طراحي آیرودینامیک Mirage 4000 از سامانه ها و برنامه های کامپیوتری استفاده شد. این هوارو به گونه اي طراحی شد تا برای حفظ مسیر در راستاي فرودگاه پیش رو آسان باشد. عراده ي فرود سه چرخه و چرخ پوزه از نوع دوقلو بود. روپوش اتاقک از نوع دوکی (Blister-Type ) بود و زاویه ی دید ˚360 داشت. قرار بود Mirage 4000 جنگنده ای رهگیر و نیز مناسب برای هجوم در ارتفاع پست باشد، و بتواند 8 تن مهمات جنگی را بر 11 گيره (پايلون) حمل کند. Mirage 4000 به مانند دیگر Mirage هایي كه بال مثلثی دارند، توپ 30 میلی متری جفتی داشت. این جنگنده معادلی برای F-15 و SU-27 بود، اگر که وارد خدمت می شد.
Mirage 4000 کامپوزیتی از جنس بور و فیبر کربن را در بخش های مختلف پیکره به طور گسترده به کار گرفته بود که وزن را به طور شایان توجهی کاهش می داد و به پيكره مقاومتی عالی در برابر خستگی می داد (خستگي = ضعف فلز بر اثر خمش یا کشیدگی) . اين جنگنده اولین پرنده در جهان بود که تیغه ی عمودی دمش از کامپوزیتی با روکش کربنی ساخته شده بود و مي توانست سوخت را در خود جای دهد. لبه ی فرار (Trailing Edge) در هر بال از یک سکان بالا دهنده ی (Elevator) دو تکه تشکیل شده بود. فلپ های خودکار با لبه ی حمله ی (Leading-Edge) کاملاً گسترده، انحناء های متغیری را فراهم می آوردند. بخش عقب پیکره کوتاه تر شده بود. فلپ ها، سکان های بالا دهنده (Elevator) و سکان (Rudder)، به واسطه ي سامانه ي کنترلی Fly-By-Wire عمل مي كردند.
چنان که گفته شد، تیغه ی عمودی دم اين هواپيما كه از جنس کامپوزیت کربن بود، به عنوان يك مخزن سوخت نيز عمل مي كرد. اين ويژگي به Mirage 4000 امکان می داد تا با سوخت داخلی اي كه سه برابر بیش از Mirage 2000 بود پرواز كند و بنابراين جنگنده ای با برد عملیاتی زیاد باشد. پیکره ی این هواپیما يك ساختار متعارف از نوع نیمه مونوکوک (semi-monocoque) داشت. مونوكوك به ساختماني سه بعدى مثل پيكره ي هواپيما گفته مي شود که فاقد سازه ي داخلى بوده و همه تنش ها بر پوسته و اجزاء ساختماني اي که بلافاصله زير پوسته قرار دارند وارد می گردد. در Mirage 4000 نسبت "پیشرانش به وزن" برای پیشران های M53 بیش از 1.1 بود. ترمز های هوایی از نوع دری بودند و در محل دهانه ی (ورودي) هر پیشران و بالای لبه ی حمله ی (Leading Edge) بال ها قرار داشتند. دردهانه ي پيشران ها یک زائده نیمه مخروطی وجود داشت كه قابل حذف و نصب بود.
سامانه ي هیدرولیک اين جنگنده توسط شرکت Messier-Hispano-Bugatti ساخته شده بود. این سامانه ي هیدرولیک تا 280 بار (Bar) فشار داشت و از چهار پمپ پیشرفته و لوله های سبک وزن تیتانیمی بهره می برد. در صورت امکان، در Mirage 4000 از سامانه ها و ایویانیکس Mirage 2000 استفاده مي شد. دو ژنراتور الکتریکی اين هواپيما ساخت شرکت Auxilec بود. دستگاه APU پشت صندلي خلبان قرار داشت و با توربين گازي كار مي كرد. اين APU ساخت شركت Turboméca Palouste بود. پيش نمونه ي Mirage 4000 از رادار Mirage 2000 استفاده می کرد (رادار RDM چند حالته ی Doppler)، با این تفاوت که قطر این رادار 80 سانتی متر بزرگ تر و مناسب با پوشش بزرگ پوزه ی Mirage 4000 بود. دیگر سامانه هاي الكترونيك (ایویانیکس) عبارت بودند از : یک خلبان خودکار دیجیتال، نمایشگر های چند حالته، یک سامانه ي ناوبري ماندي(INS) از مدل Uliss 52 و ساخت شرکت SAGEM، یک رایانه ی داده های هوایی از مدل 80-Crouzet، یک نمايشگر سربالا (HUD) از مدل VE-130 و ساخت شرکت Thomson-CSF، و یک سامانه ي پرتابگر جنگ افزار كه ديجيتال و خودكار بود.
معتقدند که زمانی که مدل این پرنده به نمایش گذاشته شد، عربستان سعودی توسعه ي آن را تأمین بودجه کرده بود. در سال 1980 وزیر دفاع سعودی، شاهزاده سلطان عبدالعزیز گفت که سعودی ها در حال بررسی خرید Mirage 4000 هستند. هیئت دفاعی فرانسه نیز دستوری مبنی بر خرید 50 فروند Mirage 4000 به منظور جایگزینی Mirage IV صادر کرد. ولی در عمل هیچ سفارشی دریافت نشد، که بیش تر به خاطر قیمت بالای این جنگنده بود. در سال 1986، شرکت Dassault دوباره این جنگنده را زنده کرد و نام آن را از ‘Super Mirage 4000’ به ‘Mirage 4000’ تغییر داد و رنگ سطح بالایی پيكره را به رنگ استتار صحرایی تغییر داد.
Mirage 4000 به عنوان يك هواپیمای شکاری و وسیله ی آزمایش در برنامه ی (جنگنده ي) Rafale به کار گرفته شد. در سال 1987 این هوارو در پاریس دیده شد و در سال 1995 دوباره به پاریس منتقل شد تا به عنوان یک شئ همیشه نمایشگاهی در محوطه ی موزه ی هوافضاي پاريس جای گیرد.
در اواخر سال 2005 نیروی هوایی هند ظاهراً علاقه ای به Mirage 4000 به عنوان جنگنده ي برتری هوایی جدید هند نشان داد. اگر چه هند اندوخته ای از "ميگ - 29" و "سوخوي - 30 " دارد و از اين اندوخته راضی است، اما هندی ها در پي جایگزینی برای این پرنده هاي روسی خود بوده اند، زیرا مشکلاتی در تهیه ي قطعات آن ها دارند.
ويژگي ها
:
خدمه: يك نفر
درازا: 18.70 متر.
فاصله ي ميان نوك دو بال: 12 متر.
بلندا: 5.80 متر.
مساحت بال: 73 متر مربع.
وزن تهي: 13000 كيلو گرم.
پيشرانش: دو پيشران توربوفت داراي پس سوز از مدل SNECMA M53-2 ، هر كدام با قدرتي معادل 9979 كيلوگرم.
سرعت بيشينه: 2445 كيلومتر بر ساعت.
برد: 2000 كيلومتر.
سقف پرواز: 2000 متر (66000 پا).
در طراحي آیرودینامیک Mirage 4000 از سامانه ها و برنامه های کامپیوتری استفاده شد. این هوارو به گونه اي طراحی شد تا برای حفظ مسیر در راستاي فرودگاه پیش رو آسان باشد. عراده ي فرود سه چرخه و چرخ پوزه از نوع دوقلو بود. روپوش اتاقک از نوع دوکی (Blister-Type ) بود و زاویه ی دید ˚360 داشت. قرار بود Mirage 4000 جنگنده ای رهگیر و نیز مناسب برای هجوم در ارتفاع پست باشد، و بتواند 8 تن مهمات جنگی را بر 11 گيره (پايلون) حمل کند. Mirage 4000 به مانند دیگر Mirage هایي كه بال مثلثی دارند، توپ 30 میلی متری جفتی داشت. این جنگنده معادلی برای F-15 و SU-27 بود، اگر که وارد خدمت می شد.
Mirage 4000 کامپوزیتی از جنس بور و فیبر کربن را در بخش های مختلف پیکره به طور گسترده به کار گرفته بود که وزن را به طور شایان توجهی کاهش می داد و به پيكره مقاومتی عالی در برابر خستگی می داد (خستگي = ضعف فلز بر اثر خمش یا کشیدگی) . اين جنگنده اولین پرنده در جهان بود که تیغه ی عمودی دمش از کامپوزیتی با روکش کربنی ساخته شده بود و مي توانست سوخت را در خود جای دهد. لبه ی فرار (Trailing Edge) در هر بال از یک سکان بالا دهنده ی (Elevator) دو تکه تشکیل شده بود. فلپ های خودکار با لبه ی حمله ی (Leading-Edge) کاملاً گسترده، انحناء های متغیری را فراهم می آوردند. بخش عقب پیکره کوتاه تر شده بود. فلپ ها، سکان های بالا دهنده (Elevator) و سکان (Rudder)، به واسطه ي سامانه ي کنترلی Fly-By-Wire عمل مي كردند.
چنان که گفته شد، تیغه ی عمودی دم اين هواپيما كه از جنس کامپوزیت کربن بود، به عنوان يك مخزن سوخت نيز عمل مي كرد. اين ويژگي به Mirage 4000 امکان می داد تا با سوخت داخلی اي كه سه برابر بیش از Mirage 2000 بود پرواز كند و بنابراين جنگنده ای با برد عملیاتی زیاد باشد. پیکره ی این هواپیما يك ساختار متعارف از نوع نیمه مونوکوک (semi-monocoque) داشت. مونوكوك به ساختماني سه بعدى مثل پيكره ي هواپيما گفته مي شود که فاقد سازه ي داخلى بوده و همه تنش ها بر پوسته و اجزاء ساختماني اي که بلافاصله زير پوسته قرار دارند وارد می گردد. در Mirage 4000 نسبت "پیشرانش به وزن" برای پیشران های M53 بیش از 1.1 بود. ترمز های هوایی از نوع دری بودند و در محل دهانه ی (ورودي) هر پیشران و بالای لبه ی حمله ی (Leading Edge) بال ها قرار داشتند. دردهانه ي پيشران ها یک زائده نیمه مخروطی وجود داشت كه قابل حذف و نصب بود.
سامانه ي هیدرولیک اين جنگنده توسط شرکت Messier-Hispano-Bugatti ساخته شده بود. این سامانه ي هیدرولیک تا 280 بار (Bar) فشار داشت و از چهار پمپ پیشرفته و لوله های سبک وزن تیتانیمی بهره می برد. در صورت امکان، در Mirage 4000 از سامانه ها و ایویانیکس Mirage 2000 استفاده مي شد. دو ژنراتور الکتریکی اين هواپيما ساخت شرکت Auxilec بود. دستگاه APU پشت صندلي خلبان قرار داشت و با توربين گازي كار مي كرد. اين APU ساخت شركت Turboméca Palouste بود. پيش نمونه ي Mirage 4000 از رادار Mirage 2000 استفاده می کرد (رادار RDM چند حالته ی Doppler)، با این تفاوت که قطر این رادار 80 سانتی متر بزرگ تر و مناسب با پوشش بزرگ پوزه ی Mirage 4000 بود. دیگر سامانه هاي الكترونيك (ایویانیکس) عبارت بودند از : یک خلبان خودکار دیجیتال، نمایشگر های چند حالته، یک سامانه ي ناوبري ماندي(INS) از مدل Uliss 52 و ساخت شرکت SAGEM، یک رایانه ی داده های هوایی از مدل 80-Crouzet، یک نمايشگر سربالا (HUD) از مدل VE-130 و ساخت شرکت Thomson-CSF، و یک سامانه ي پرتابگر جنگ افزار كه ديجيتال و خودكار بود.
معتقدند که زمانی که مدل این پرنده به نمایش گذاشته شد، عربستان سعودی توسعه ي آن را تأمین بودجه کرده بود. در سال 1980 وزیر دفاع سعودی، شاهزاده سلطان عبدالعزیز گفت که سعودی ها در حال بررسی خرید Mirage 4000 هستند. هیئت دفاعی فرانسه نیز دستوری مبنی بر خرید 50 فروند Mirage 4000 به منظور جایگزینی Mirage IV صادر کرد. ولی در عمل هیچ سفارشی دریافت نشد، که بیش تر به خاطر قیمت بالای این جنگنده بود. در سال 1986، شرکت Dassault دوباره این جنگنده را زنده کرد و نام آن را از ‘Super Mirage 4000’ به ‘Mirage 4000’ تغییر داد و رنگ سطح بالایی پيكره را به رنگ استتار صحرایی تغییر داد.
Mirage 4000 به عنوان يك هواپیمای شکاری و وسیله ی آزمایش در برنامه ی (جنگنده ي) Rafale به کار گرفته شد. در سال 1987 این هوارو در پاریس دیده شد و در سال 1995 دوباره به پاریس منتقل شد تا به عنوان یک شئ همیشه نمایشگاهی در محوطه ی موزه ی هوافضاي پاريس جای گیرد.
در اواخر سال 2005 نیروی هوایی هند ظاهراً علاقه ای به Mirage 4000 به عنوان جنگنده ي برتری هوایی جدید هند نشان داد. اگر چه هند اندوخته ای از "ميگ - 29" و "سوخوي - 30 " دارد و از اين اندوخته راضی است، اما هندی ها در پي جایگزینی برای این پرنده هاي روسی خود بوده اند، زیرا مشکلاتی در تهیه ي قطعات آن ها دارند.
ويژگي ها
خدمه: يك نفر
درازا: 18.70 متر.
فاصله ي ميان نوك دو بال: 12 متر.
بلندا: 5.80 متر.
مساحت بال: 73 متر مربع.
وزن تهي: 13000 كيلو گرم.
پيشرانش: دو پيشران توربوفت داراي پس سوز از مدل SNECMA M53-2 ، هر كدام با قدرتي معادل 9979 كيلوگرم.
سرعت بيشينه: 2445 كيلومتر بر ساعت.
برد: 2000 كيلومتر.
سقف پرواز: 2000 متر (66000 پا).
+ نوشته شده در پنجشنبه چهارم آبان ۱۳۹۱ ساعت 23:20 توسط میلاد
|
