B-52
بمب
افکن B-52 (موسوم به BUFF) یعنی (پسر چاق زشت) یا Big Ugly Fat Fellow به
عنوان اولین بمب افکن اتمی نیروی هوایی ایالات متحده شناخته میشود که
قابلیت حمل و پرتاب موشکهای کروز را به همراه برد پروازی زیاد به همراه
دارد. این بمب افکن زیرصوت، حداکثر در ارتفاع ۵۰۰۰۰ پایی (حدود ۱۵۰۰۰ متری)
میتواند پرواز کند. همچنین حمل بمبهای هستهای یا بمبهای معمول به همراه
دقت زیاد در پیدا کردن اهداف از پیش تعیین شده از قابلیتهای این بمب افکن
است.
انعطاف پذیری این هواپیما در جریان جنگ ویتنام و پس از آن در عملیات طوفان صحرا به اثبات رسید. حمله و ایجاد خسارات فراوان به مراکز تجمع نیروها، تاسیسات و سنگرهای مستحکم زیرزمینی گارد ریاست جمهوری عراق از این جمله است.
جنگ خلیج فارس، حاوی یکی از سنگینترین نبردهای تاریخ جنگهای هوایی بود. بی۵۲ ها (مدلH) از پایگاهشان در Barksdale و LA رهسپار جنگ میشدند. پرتاب بمبهای معمول و موشکهای کروز و بازگشت به پایگاهشان، چیزی حدود ۳۵ ساعت به طول میانجامید: یک عملیات بدون توقف.
به طور دقیق تعداد ۷۷۴ فروند بی۵۲ تاکنون ساخته شده است که تنها مدل H که به تاریخ اکتبر ۱۹۶۲ تحویل نیروی هوایی شده است مشغول پرواز و انجام وظیفه میباشد.
تاکنون ۱۰۲ فروند B-52H ساخته شده است که نخستین پرواز این مدل به تاریخ می ۱۹۶۱ انجام پذیرفت. مدل H تا ۲۰ فروند موشک دوربرد کروز میتواند حمل کند. همچنین مدل H میتواند موشکهای نسل قدیم کروز را که مدل G در جریان عملیات طوفان صحرا به کررات استفاده نمود، حمل و پرتاب نماید.
پایگاههای هوایی موجود در Barksdale و Minot محل اصلی نگهداری بی۵۲ ها هستند. پروازهای آزمایشی نیز از هر دو پایگاه نامبرده انجام میشود. در Barksdale تعداد ۵۸ فروند و در Minot تعداد ۳۶ فروند B-52H نگهداری میشود. جزئیات
در یک نبرد معمول، بی۵۲ عملیات خود را به جهت جلوگیری از پیشروی دشمن انجام میدهد از جمله میتواند به یگانهای دریایی دشمن شلیک کند. در جریان عملیات طوفان صحرا، بی۵۲ ها ۴۰% از کل بمبهای انداخته شده توسط نیروهای ائتلاف را پرتاب کردند.همچنین این بمب افکن در دریا نیز به طور خیلی قدرتمند میتواند در انجام عملیات ضدکشتی و مین روبی انجام وظیفه نماید. برای مثال تنها دو فروند بی۵۲ ظرف دو ساعت، میتوانند مساحتی بالغ بر ۱۴۰۰۰۰ مایل مربع (۳۶۴۰۰۰ کیلومتر مربع) از سطح اقیانوسها را زیر نظر و کنترل داشته باشند! در سال ۱۹۸۹ پروژة بهبود و ارتقاء شامل نصب سیستمهای مکانیاب ماهوارهای (GPS)، محفظههای قویتر جهت حمل بمبهای ۲۰۰۰ پوندی و سایر بهسازیها جهت نصب ادوات جدید بر روی این بمبافکن به اجرا درآمد. تمام بمبافکنهای ارتقاء یافته، قادر شدند موشکهای AGM-142 (موسوم به Raptor) و موشک ضدکشتی AGM-84 (موسوم به Harpoon) را حمل و پرتاب نمایند.
مدل H تنها به منظور حملات هستهای طراحی شد اما امروزه ماموریتهای مختلف محوله به مدل از رده خارج شدة G را نیز به خوبی انجام میدهد. بی۵۲ همچنین در محل مقرهای خارجی حمل مهمات میتواند انواع مختلفی از جنگافزار را حمل نماید.
مقر AGM-28 میتواند گونههای سبکی از مهمات نظیر ۱۲ عدد بمب MK-82 را در ۲۴ مقر خارجی بازگذاری کرده و حمل نماید که با ۲۷ مقر داخلی حمل مهمات، در جمع ۵۱ مقر حمل جنگافزار وجود دارد.
مقرهای خارجی قویتر حمل مهمات (HSAB) یا (Heavy Stores Adaptor Beam) میتوانند گونههای سنگینتر بمب را تا ۲۰۰۰ پوند حمل نمایند. در هر HSAB میتوان فقط ۹ جنگافزار را بارگذاری کرد. با محدودیت ۴۵ جنگافزار (اعم از بمب یا موشک) در همهی مقرها. (با احتساب ۱۸ مقر خارجی)
نوع سوم مقر حمل مهمات برای حمل سلاح های هسته ای ALCM و CALCM و ACM به کار میرود.
هر بی۵۲ سرجمع میتواند ۴۵ یا ۵۱ مهمات حمل نماید بسته به اینکه چه نوعی از مقرهای حمل بمب در زیر بالها نصب شده باشد. اما باید دانست که مقر AGM-28 زیاد مورد استفاده قرار نمیگیرد بنابراین در بی۵۲ ها معمولن از HSAB استفاده میشود که بدین ترتیب میزان حمل بمب به تعداد ۱۸ تا ۴۵ محدود میشود.
قابلیت استفاده از سوختگیری هوایی به بی۵۲ اجازه ی مداوت بسیار خوبی در پروازهایش میدهد. این تنها هواپیمایی جنگی در جهان است که بدون سوخت گیری هوایی میتواند ۸۸۰۰ مایل (۱۴۰۰۰ کیلومتر) را طی کند.
روی همگی بی۵۲ ها یک دوربین الکترونیکی قوی برای مشاهدة مقابلشان به صورت مادون قرمز (IrDa) و یک نمایشگر تلویزیونی با وضوح بالا که به سنسورهایی برای شناسایی اهداف، تشخیص وضعیت دشمن، پرواز ایمن، تشخیض عوارض زمین (کوه و تپه و . . . ) و برای کمک به پرواز و نبرد در ارتفاع پائین مجهز است، نصب شده است.
خلبانان از عینکهای دید در شب (NVG) برای افزایش ایمنی و دید در پروازهای شبانه و عملیاتهای تمرینی ارتفاع پائین استفاده میکنند. عینکهای دید در شب، ایمنی بیشتری را در حین پروازهای شبانه به همراه دارند. زیرا در پروازهای شبانه، با استفاده از این وسایل و پرواز در پوشش عوارض طبیعی زمین، امکان مخفی ماند از دید رادارهای دشمن میسر میشود.
مدل H تعداد ۵ نفر خدمه دارد.
یک خلبان، یک کمک خلبان که کنار یکدیگر مینشینند و سطح کابین آنها بالاتر است، و پشت سر آنها و در در سطح پائینتر یک افسر الکترونیک پرواز (EWO) یا (Electronic Warfare Officer) که وظیفهاش شلیک یا پرتاب مهمات است در پشت محل خلبانان جای میگیرد و در کنارش نیز افسر ناوبری (Radar Navigator) که وظیفهاش هدایت هواپیما بین مبدا و مقصد میباشد. از آنجا که در ابتداد مدل H برای عملیات بمباران معمول طراحی و ساخته نشده بود، عمل پرتاب مهمات بر دوش افسر ناوبری قرار گرفته است و صندلی افسر مهمات که مدلهای پیشین کاربرد داشت، استفاده نمیشود.
کنترلها و نمایشگرهای سیستمهای پروازی به تناسب وظایف خدمه در کابین آنها پخش شده است. از آنجا که هدف نیروی هوایی، به کار گیری آخرین تکنولوژی ارتباطی و ناوبری است، به همین منظور با الحاق وظایف ناوبر رادار و مسئول پرتاب مهمات به یک نفر (در مدل G)، خدمه به ۴ نفر کاهش یافته است. در محل ناوبری هواپیما از نمایشگرهای تلویزیونی و پردازندهی سری ۸۰۳۸۶ استفاده شده است. (با توجه به تغییرات و بهسازیهای اعمال شده در سال ۱۹۸۹ در سیستمهای الکترونیک این هواپیما، استفاده از پردازندهی ۸۰۳۸۶ غیرمعمول نمیباشد).رابط نمایشگر وضعیت پروازی بر پایه ی دستگاه Mil-Std-1553B ساخته و نصب شده است.
برخی تغییرات اعمال شده
بر پایهی این تغییرات اعمال شده، زمان در سرویس ماندن این هواپیما تا سال ۲۰۴۰ افزایش یافته است. بی۵۲ به غلط وارثی از سیستمهای قدیمی عنوان شده است. در حالی که بیش از ۳۰ سال از زمان به خدمت گیریاش میگذرد، اعمال تغییرات جدید و سازگار ساختن این هواپیما برای استفاده از امکانات جدید نظامی، به طور دائم این هواپیما را به روز نگه داشته است. در لیست زیر، برنامههای ارتقاء بی۵۲ نوشته شده است:
۱- نصب سیستم GPS
2- نصب سیستم TRS یا (TACAN Replacement System)
3- مدیریت سیستم های ذخیره سازی یکپارچه (ICSMS) یا (Integrated Conventional Stores Management System)
4- سیستم ARC-210/DAMA یا صدای ایمن (Secure Voice) یا جلوگیری کننده از شنود رادیویی توسط دشمن
۵- یکپارچه کننده ی موشک AGM-142 HAVENAP
6- بالا بردن ضریب اطمینان (کیفیت) ادواتی که تعمیرپذیر نیستند.
۷- بهبود سیستم ضد عمل الکترونیک (ECMI) یا (Electronic Counter-Measures Improvement)
8- سیستم آزمایش مقر حمل تسلیحات از نظر سلامت (OAPT) یا (Off-Aircraft Pylon Tester)
9- سیستم پشتیبانی کننده ی عملیات نیروی هوایی (AFMSS) یا (Air Force Mission Support System)
این سیستم جالب، پس از شروع پرواز، اطلاعات هدف را از طرق اپراتور زمینی به اطلاع خدمه ی بی۵۲ می رساند.
۱۰- نمایشگر وضعیت سیستم ها (Electro Viewing System – EVS 3-in-1: EVS STV FLIR)
11- یکپارچه کننده ی پیشرفته ی تسلیحات (JDAM ، WCMD، JSOW و JASSM) به جهت هدفگیری و شلیک مهمات مختلف از یک سامانه ی نشانه روی.
۱۲- سیستم دید در شب برای کابین هواپیما (سازگار با وقوع احتمالی رعد و برق)
۱۳- سیستم دید در شب سازگار با حالتی که منجر به خروج خدمه از کابین شود. (پرش با صندلی و فرود با چتر نجات)
۱۴- سیستم ضبط اطلاعات پرواز به شکل استاندارد (SFLDR)
15- سیستم AMI : آلات پروازی دقیق بهبود یافته نظیر ادوات فرود در شب یا مه. نظیر: ACU DTUC INS
16- سیستم بهبود یافته ی ALR-20
17- نمایشگر حرارت سوخت موجود در باکها
۱۸- عینک خلبانی مخصوص دید در شب
۱۹- ادوات پیشرفته ی مادون قرمز (جهت رهگیری اهداف)
۲۰- سیستم نمایشگر پیشرفته ی وضعیت سلامت موتورها
۲۱- محرمانه کننده ی ارسال اطلاعات
۲۲- رادار با دقت بالا
۲۳- موتور TF-33
24- سیستم نابودگر محافظتی (برای جلوگیری از دسترسی دشمن به هواپیما و اطلاعات درون آن)
۲۵- کابین خلبان نوسازی شده
۲۶- سیستم KY-58 VINSON (صدای ایمن)
۲۷- AVTR
28- فشارسنج بر اساس ارتفاع پروازی
۲۹- سیستم پیشرفته ی مدیریت بمباران
۳۰- سیستم ارتقا یافته ی پخش Chaff و Flare (جهت انحراف موشکهای زمین به هوای پرتابی از سوی دشمن)
و . . . بی۵۲ در حال تغییرات اساسی و پیشرفته است که به این بمب افکن اجازه می دهد انواع مختلف و بسیار جدید از بمب های هدایت شونده ی ماهواره ای نظیر JDAM و JSOW و JASSM و . . . حمل و پرتاب کند. این تغییرات در بی۵۲ از دسامبر ۱۹۹۸ آغاز گشتند.
برنامه ی پشتیبانی نیروی هوایی از تمام حرکتهایی که باعث شود این هواپیما دارای سیستم هایی عمومی شود، حمایت می کند. برای مثال سیستم GPS نصب شده بر روی این هواپیما بر پایه ی استاندارد GPS-2000 است. در جریان عملیات طوفان صحرا به برخی نقائص در سیستم ضدعمل الکترونیک پی برده شد. برنامه ی B-61 Mod 11 (نوع خاص و بسیار قوی از بمبهای اتمی) برای حالتی انتخاب شده است که در حالت آماده باش حمله ی اتمی و فقط تحت دستور ریاست جمهوری آمریکا عمل نماید.
موشک AGM-142 یا نوع جدیدتر هارپون برای اولین مرتبه در اواسط دهه ی ۱۹۸۰ بر روی مدل G نصب شدند. هنگامی که مدل های G بازنشسته شدند، این قابلیت بر روی مدل H منتفل گشت. فرماندهی نیروی هوایی از حفظ این قابلیت موثر خشنود بود. هرچند این قابلیت در معدودی از مدل های H عملیاتی بود. اما در اوایل دهه ی ۱۹۹۰ دو تیم ارتقا دهنده و یکپارچه کننده ی ادوات بی۵۲ ها یعنی CEM و IPT یا (Conventional Enhancement Modification) و (Integrated Product Team) شروع به انجام تغییراتی کردند که امکان می داد همه ی مدلهای H قادر به شلیک موشکهای هارپون شوند. در همان زمان قرار بر این شد که قابلیت استفاده از موشکهای AGM-142 SPO نیز به برنامه ی کاری گروه اضافه شود و بالاخره در تاریخ ۳۱ دسامبر ۱۹۹۷ خواسته ی نیروی هوایی در انجام حفظ سازگاری بین ماموریتهای مختلف بی۵۲ ها فراهم گشت. (یعنی مدل H نوعی بود که علاوه بر بمباران می توانست به اهداف دریایی نیز حمله ور شود یا به انجام عمل ضدالکترونیک بپردازد یا . . . )
برنامه M-61 Mod 11
این آغاز طرحی برای استفاده و آزمایش انواع تغییر یافته ای از سلاح های هسته ای بر روی بی۵۲ های عملیاتی بود. برنامه ی جایگزینی سلاح های معمول با انواع هسته ای از جمله موارد درخواستی ریاست جمهوری ایالات متحده بود.
تصویر مربوط به توسعه ی سلاح ها: http://www.fas.org/nuke/guide/usa/bo...s/b52-awip.gif
کنگره ی آمریکا در سه ماهه ی دوم سال ۱۹۹۵ به وزارت دفاع و وزارت انرژی تذکر داد که نیت واقعی خود را از جایگزینی سلاح هسته ای به جای سلاح متعارف در این هواپیما اعلام دارند. این تغییرات در سطح برنامه ی B-61 Mod 7 با موفقیت به انجام رسید و گروه موفق به جایگزینی سلاح های درخواستی بر روی این هواپیما گشت. تغییرات اعمال شده ارزان تر از حالتی می شدند که یک بمب هسته ای جدید مخصوص حمل به وسیله ی این بمب افکن طراحی شود. با انجام پرواز شماره ی ۴۱۹ از پایگاه هوایی Edwards، فرماندهی نیروی هوایی متقاعد گشت که این تغییرات اعمال شده در سطح انطباق با بمبهای سری Mod 7 موفقیتآمیز بوده است. بدین ترتیب کنگره با درخواست نیروی هوایی موافقت کرد و در نیمه سال ۱۹۹۶ مبلغ ۵/۴ میلیارد دلار بودجه به این امر اختصاص داد و همچنین کنگره مقرر کرد که برنامه یکپارچه سازی موشکهای AGM-130 نیز بر روی بی۵۲ ها اعمال شود تا همه ی این تغییرات منجر به رسیدن به سطح تغییرات درخواستی جهت انطباق با بمبهای سری Mod 11 گردد. این برنامه نیز در نیمه ی سال ۱۹۹۷ تکمیل گشت.
کلید اصلی حفظ قابلیت بالای رزمی بی۵۲ ها که همواره در جهت اثبات اطمینان، عملیاتی شدن سریع در جنگها و انجام انواع عملیات پشتیبانی بوده است، در آینده نیز ادامه خواهد یافت.
سه سیستم پدافند الکترونیک بزرگ در این هواپیما یعنی AN/ALQ-172 و AN/ALQ-155 و AN/ALR-20 نیاز به ارتقا یا جایگزینی با انواع جدیدتر و کارا تر دارند. باید توجه کرد که انجام هزاران تغییر نرم افزاری و سحت افزاری در سیستم ها باعث شده است که این هواپیما تاکنون بتواند زنده و عملیاتی بماند.
در نیمه ی سال ۱۹۹۷ بی۵۲ تنها توانست ۶ درصد از بودجه ی مورد نیازش را برای حل مشکلات مربوط به سیستم ECM دریافت کند.
بین اکتبر ۱۹۹۶ تا مارس ۱۹۹۷، سیستم ECM (ضد عمل الکترونیک) بی۵۲ ها باعث انگیزهای مضاعف در سرفرماندهی ناوگان بی۵۲ ها گشت تا سیستم ECM موجود در مدلهای H را به درجهای برسانند که هیچ سیستم مشابهی توان رقابت با آنها را نداشته باشد. این هواپیما سه سیستم بزرگ دفاع الکترونیک (ECM) دارد که به منظور بهبود عملکرد، افزایش قابلیت اطمینان و امور پشتیبانی باید ارتقا یابند یا جایگزین شوند. در طی این شش ماه (ارتقای ECM) ، این سه سیستم با یکدیگر ترکیب شدند تا نمونة جدیدی برای ECMهای ضعیف ناوگان بی۵۲ هایی که بیش از ۴۳۰۰۰ ساعت پرواز داشتند، تولید شود. به علاوه خدمه ی بخش ECM در بی۵۲ ها کشف کردند که برخی قطعات یدکی کلیدی مورد استفاده در این سیستم، موجود نمی باشند. این یافته ی مهم بر میزان آمادگی عملیاتی ناوگان مدل H تاثیر بسیاری می گذارد.
در مارس ۱۹۹۷، سرفرماندهی ناوگان هوایی بی۵۲ برنامه ای برای بهبود سیستم های ECM و ارتقا عملکرد این سیستم در مدلهای H ارائه دادند. آنها سیستم MICAP را در تاریخ آوریل ۱۹۹۷ حذف کردند و کیت پیشرفته تر و مستقل از سایر سیستم های بی۵۲ به نام RSP را در تاریخ می ۱۹۹۷جایگزین آن کردند.
سیستم ALQ-172 ا(از مجموعه سیستم های ECM) که در زمان عملیات طوفان صحرا نیاز به اصلاح برای آن احساس شده بود بهبود و ارتقا یافت. ارتقای این سیستم با افزایش حافظه ی کامپیوتر دستگاه انجام پذیرفت تا بتواند پردازش های پیشرفته تری را از تهدیدهای دشمن به انجام برساند. در این پروژه ی ارتقاء، همچنین نمایشگر تلویزیونی جدیدی برای این سیستم در نظر گرفته شد. ضمنن سیستم عمل ضد الکترونیک (خنثا کننده ی عملیات الکترونیکی دشمن) برای مقابله با طیف بیشتری از ادوات دفاع هوایی زمینی و همچنین پخش پارازیت و عملگر ضد حرارت موتورها (Infrared) توسعه یافت. (برای جلوگیری از رهگیری توسط ادوات زمینی که به دنبال شکار هواپیما توسط حرارت ایجاد شده توسط موتورها می گردند و موشکهای زمین به هوایی شلیک می کنند که قادر به ردیابی به طریقه ی مادون قرمز یا Infrared هستند)
بی۵۲ همچنین سیستم بسیار جالب توجهی برای کشف و حتا یافتن تعداد موشکهای ارسال شده در پشت هواپیما دارد. این سیستم همواره دستخوش تحول مداوم جهت بهبود عملکرد در شناسایی سیستم های تهدید کننده ی هواپیما می باشد.
حفظ وضعیت در بالاترین میزان آمادگی عملیاتی، بزرگترین تغییر و بهسازی ای است که مورد نیاز بی۵۲ می باشد. برای مثال نیاز به ارتقاء سیستم ضد عمل الکترونیکی که از دهه ۱۹۶۰ به یادگار مانده اند و امروزه برای استفاده تقریبن غیرممکن هستند.
یک پیشنهاد فراموش شده جایگزینی موتورهای ۹۴ فروند از بی۵۲ های نیروی هوایی است. در ژوئن ۱۹۹۶ شرکت بوئینگ پیشنهادی مبنی بر مدرنیزه کردن موتورهای قدیمی بی۵۲ یعنی موتور قدیمیTF-33 به همراه سرویس های تعمیر و نگهداری پس از فروش ارائه داد. این مدرنیزه سازی شامل جایگزینی موتور قدیمی TF-33 با موتور جدید ساحت آلیسون- رولز به نام RB-211 بود. پروژه پیشنهادی بوئینگ در ابتداد حدود ۶ میلیارد دلار هزینه دربرداشت. اما کمی بعد قیمت تعدیل شده ی ۷/۴ میلیارد دلار برای ۷۲ فروند بی۵۲ پیشنهاد گردید. یک تیم از نیروی هوایی مامور بررسی پیشنهاد بوئینگ شدند. مرکز امور مالی نیروی هوایی بعید می دانست که شرکت بوئینگ برای قیمت ارائه شده باز هم تخفیف قائل شود و بیش از ۳/۱ میلیارد دلاری که کم کرده بود پیشنهادی بدهد.
مدت زمان عملیاتی ماندن بی۵۲
به روز آوری سیستم های مختلف با تکنولوژی مدرن روز، باعث ادامه ی حیات بی۵۲ تا قرن ۲۱ به عنوان جزء مهمی از نیروی هوایی شده است.
یک پیشنهاد قابل توجه در جایگزینی موتورهای مدلهای H باعث افزایش عمر عملیاتی این هواپیما تا سال ۲۰۲۵ می شود. هرچند امروز متخصصین زیادی برای افزایش عمر عملیاتی این هواپیما تا سال ۲۰۴۰ تلاش می کنند. حداقل عمر این هواپیما حدود ۳۲۵۰۰ تا ۳۷۵۰۰ ساعت پرواز تخمین زده می شود. اگر مشکلات مالی یا حوادث پیش بینی نشده ای رخ دهند، نیروی هوایی قادر نیست این تعداد هواپیما (۶۲ فروند) را تا سال ۲۰۴۴ (یعنی ۸۴ سال) در خدمت نگه دارد.
در می ۱۹۹۷ براساس گزارش چهار سال یک بار وزارت دفاع (پنتاگون) تعداد بمب افکن های نیروی هوایی، ۱۸۷ فروند شامل: شامل ۹۵ فروند بی۱ ، ۲۱ فروند بی۲ و ۷۱ فروند بی۵۲ اعلام شده بود. در همین گزارش به سقوط دو فروند بی۱ در پروازهای آموزشی اشاره شده بود. در همین گزارش تعداد بمب افکن های غیرقابل استفاده نیز اعلام شده بود. بر همین اساس به تعداد ۵ فروند بی۵۲ (به علت صدمات وارده) نیز اشاره شده است که تعداد بی۵۲ های عملیاتی را از ۷۶ فروند به ۷۱ فروند کاهش می دهد.
برخی مشخصات B-52H
ماموریت: بمب افکن سنگین
سازنده: کمپانی بوئینگ
قوای محرکه: تعداد ۸ دستگاه موتور توربوفن TF-33 P-3\103 ساخت پرات اند ویتنی
کشش: هر موتور ۱۷۰۰۰ پوند (۷۶۵۰ کیلوگرم)
طول: ۵/۴۸ متر
ارتفاع: ۴/۱۲ متر
فاصله ی دو سر بال: ۴/۵۶ متر
حداکثر سرعت: ۶۵۰ مایل بر ساعت = حدود ۹۵۰ کیلومتر بر ساعت = ۸۶/۰ ماخ
سقف پرواز: ۵۰۰۰۰ فوت یا حدود ۱۵۰۰۰ متر
وزن خالص: ۸۳۲۵۰ کیلوگرم
حداکثر وزن مجاز: ۲۱۹۶۰۰ کیلوگرم
برد پروازی: ۸۸۰۰ مایل بدون سوخت گیری هوایی
مهمات: ۷۰۰۰۰ پوند (۳۱۵۰۰ کیلوگرم) انواع بمب و موشک
خدمه: ۵ نفر
فرمانده هواپیما، خلبان، ناوبر رادار، ناوبر و افسر مهمات و الکترونیک
۶ صندلی پرتاب شونده
قیمت: ۳۰ میلیون دلار
سال ورود به خدمت: فوریه ۱۹۵۵
بمب هسته ای:
۲۰ عدد ALCM
12 عدد SRAM (مقر حمل خارجی)
۱۲ عدد AMC (مقر حمل خارجی)
۲ عدد B53 (مقر حمل داخلی)
۸ عدد B61 Mod11 (مقر حمل داخلی)
۸ عددB83 (مقر حمل داخلی)
بمب متعارف (غیرهسته ای) :
۵۱ عدد CBU-52 (27 در داخل و ۱۸ در خارج)
۵۱ عدد CBU-58 (27 در داخل و ۱۸ در خارج)
۵۱ عدد CBU-71 (27 در داخل و ۱۸ در خارج)
۵۱ عدد CBU 87 (6 در داخل و ۱۸ در خارج)
۵۱ عدد CBU 89 (6 در داخل و ۱۸ در خارج)
۵۱ عدد CBU 97 (6 در داخل و ۱۸ در خارج)
۵۱ عدد M117
18 عدد MK20 (مقر خارجی)
۵۱ عدد MK36
8 عدد MK41
12 عدد MK52
8 عدد MK55
8 عدد MK56
51 عدد MK59
8 عدد MK60 (مقر خارجی)
۵۱ عدد MK62
8 عدد MK64
8 عدد MK65
51 عدد MK82
و ۱۸ عدد MK84 (مقر خارجی)
سلاح های هدایت شونده:
۱۸ عدد JDAM (12 عدد در مقر خارجی)
۳۰ عدد WCMD (16 عدد مقر خارجی)
۸ فروند موشک AGM-84 (هارپون)
۲۰ فروند AGM-86C CALCM
8 فروند AGM-142 Popeye (سه فروند در مقر خارجی)
۱۸ فروند AGM-154 JSOW (12 فروند در مقر خارجی)
۱۲ فروند AGM-158 JASSSM (فقط مقر خارجی)
۱۲ فروند TSSAM
سیستم ها:
مجموعه فعال اقدام متقابل الکترونیک AN/ALQ-117 PAVE MINT
مجموعه ی ایجاد خطا در رادار دشمن (ساخت موتورلا) AN/ALQ-122
اخطار دهنده ی نصب شده در قسمت پشت هواپیما (ساخت نورث روپ) AN/ALQ-153
پخش کننده ی پرقدرت پارازیت (ساخت نورث روپ) AN/ALQ-155
سیستم ضدعمل الکترونیک AN/ALQ-172 (Version 2)
اخطار دهنده ی تصویری عمل الکترونیک دشمن AN/ALR-20A
اخطار دهنده ی دیجیتال AN/ALR-46
پارازیت ساز رادیویی AN/ALT-32
12 (Flare) عدد منحرف کننده ی موشک های حرارت یاب AN/ALE-20
6 عدد (Chaff) منحرف کننده موشک AN/ALE-24
سیستم ناوبری AN/ANS-136
ارتفاع سنج راداری AN/APN-224
جهت یاب AN/ASN-134
رادار استراتژیک AN/APQ-156
مجموعه ی نمایشگر کنترلها AN/ASQ-175
نمایشگر دیجیتالی اطلاعات AN/AYK-17
کامپیوتر بالستیک AN/AYQ-10
نمایشگر الکترواپتیکالی وضعیت سیستم ها AN/AAQ-6 FLIR
نمایشگر تلویزیونی الکترواپتیکالی دید پائین – دید بالای سیستم ها AN/AVQ-22
ارتباط دهنده ی باند UHF و VHF به نام AN/ARC-210
ارتباط دهنده ی رادیویی AN/ARC-310 HF بمب هایی که توسط B-52 حمل میشن (مثلن نوع B-61 Mod11) به راحتی قدرتی بیش از ۵۰ برابر بمب هیروشیما قدرت دارند. این بمب های جدید، علاوه بر قدرت تخریب غیرقابل باور و بسیار زیاد، قدرت سوزاندن خیلی قوی نیز دارند و هر چه در محدوده ی تخریب آنها قرار بگیره حتمن به شدت دچار سوختگی میشه.
قدرت تخریبی یک بمب معمول مانند B61 به راحتی معادل یک زلزله ی ۷ ریشتری هستش با این تفاوت که خود زلزله باعث آتش سوزی نمیشه.
این هم بمب افکن سنگین B-29 که گفته میشه B-52 با الهام از اون ساخته شده:
انعطاف پذیری این هواپیما در جریان جنگ ویتنام و پس از آن در عملیات طوفان صحرا به اثبات رسید. حمله و ایجاد خسارات فراوان به مراکز تجمع نیروها، تاسیسات و سنگرهای مستحکم زیرزمینی گارد ریاست جمهوری عراق از این جمله است.
جنگ خلیج فارس، حاوی یکی از سنگینترین نبردهای تاریخ جنگهای هوایی بود. بی۵۲ ها (مدلH) از پایگاهشان در Barksdale و LA رهسپار جنگ میشدند. پرتاب بمبهای معمول و موشکهای کروز و بازگشت به پایگاهشان، چیزی حدود ۳۵ ساعت به طول میانجامید: یک عملیات بدون توقف.
به طور دقیق تعداد ۷۷۴ فروند بی۵۲ تاکنون ساخته شده است که تنها مدل H که به تاریخ اکتبر ۱۹۶۲ تحویل نیروی هوایی شده است مشغول پرواز و انجام وظیفه میباشد.
تاکنون ۱۰۲ فروند B-52H ساخته شده است که نخستین پرواز این مدل به تاریخ می ۱۹۶۱ انجام پذیرفت. مدل H تا ۲۰ فروند موشک دوربرد کروز میتواند حمل کند. همچنین مدل H میتواند موشکهای نسل قدیم کروز را که مدل G در جریان عملیات طوفان صحرا به کررات استفاده نمود، حمل و پرتاب نماید.
پایگاههای هوایی موجود در Barksdale و Minot محل اصلی نگهداری بی۵۲ ها هستند. پروازهای آزمایشی نیز از هر دو پایگاه نامبرده انجام میشود. در Barksdale تعداد ۵۸ فروند و در Minot تعداد ۳۶ فروند B-52H نگهداری میشود. جزئیات
در یک نبرد معمول، بی۵۲ عملیات خود را به جهت جلوگیری از پیشروی دشمن انجام میدهد از جمله میتواند به یگانهای دریایی دشمن شلیک کند. در جریان عملیات طوفان صحرا، بی۵۲ ها ۴۰% از کل بمبهای انداخته شده توسط نیروهای ائتلاف را پرتاب کردند.همچنین این بمب افکن در دریا نیز به طور خیلی قدرتمند میتواند در انجام عملیات ضدکشتی و مین روبی انجام وظیفه نماید. برای مثال تنها دو فروند بی۵۲ ظرف دو ساعت، میتوانند مساحتی بالغ بر ۱۴۰۰۰۰ مایل مربع (۳۶۴۰۰۰ کیلومتر مربع) از سطح اقیانوسها را زیر نظر و کنترل داشته باشند! در سال ۱۹۸۹ پروژة بهبود و ارتقاء شامل نصب سیستمهای مکانیاب ماهوارهای (GPS)، محفظههای قویتر جهت حمل بمبهای ۲۰۰۰ پوندی و سایر بهسازیها جهت نصب ادوات جدید بر روی این بمبافکن به اجرا درآمد. تمام بمبافکنهای ارتقاء یافته، قادر شدند موشکهای AGM-142 (موسوم به Raptor) و موشک ضدکشتی AGM-84 (موسوم به Harpoon) را حمل و پرتاب نمایند.
مدل H تنها به منظور حملات هستهای طراحی شد اما امروزه ماموریتهای مختلف محوله به مدل از رده خارج شدة G را نیز به خوبی انجام میدهد. بی۵۲ همچنین در محل مقرهای خارجی حمل مهمات میتواند انواع مختلفی از جنگافزار را حمل نماید.
مقر AGM-28 میتواند گونههای سبکی از مهمات نظیر ۱۲ عدد بمب MK-82 را در ۲۴ مقر خارجی بازگذاری کرده و حمل نماید که با ۲۷ مقر داخلی حمل مهمات، در جمع ۵۱ مقر حمل جنگافزار وجود دارد.
مقرهای خارجی قویتر حمل مهمات (HSAB) یا (Heavy Stores Adaptor Beam) میتوانند گونههای سنگینتر بمب را تا ۲۰۰۰ پوند حمل نمایند. در هر HSAB میتوان فقط ۹ جنگافزار را بارگذاری کرد. با محدودیت ۴۵ جنگافزار (اعم از بمب یا موشک) در همهی مقرها. (با احتساب ۱۸ مقر خارجی)
نوع سوم مقر حمل مهمات برای حمل سلاح های هسته ای ALCM و CALCM و ACM به کار میرود.
هر بی۵۲ سرجمع میتواند ۴۵ یا ۵۱ مهمات حمل نماید بسته به اینکه چه نوعی از مقرهای حمل بمب در زیر بالها نصب شده باشد. اما باید دانست که مقر AGM-28 زیاد مورد استفاده قرار نمیگیرد بنابراین در بی۵۲ ها معمولن از HSAB استفاده میشود که بدین ترتیب میزان حمل بمب به تعداد ۱۸ تا ۴۵ محدود میشود.
قابلیت استفاده از سوختگیری هوایی به بی۵۲ اجازه ی مداوت بسیار خوبی در پروازهایش میدهد. این تنها هواپیمایی جنگی در جهان است که بدون سوخت گیری هوایی میتواند ۸۸۰۰ مایل (۱۴۰۰۰ کیلومتر) را طی کند.
روی همگی بی۵۲ ها یک دوربین الکترونیکی قوی برای مشاهدة مقابلشان به صورت مادون قرمز (IrDa) و یک نمایشگر تلویزیونی با وضوح بالا که به سنسورهایی برای شناسایی اهداف، تشخیص وضعیت دشمن، پرواز ایمن، تشخیض عوارض زمین (کوه و تپه و . . . ) و برای کمک به پرواز و نبرد در ارتفاع پائین مجهز است، نصب شده است.
خلبانان از عینکهای دید در شب (NVG) برای افزایش ایمنی و دید در پروازهای شبانه و عملیاتهای تمرینی ارتفاع پائین استفاده میکنند. عینکهای دید در شب، ایمنی بیشتری را در حین پروازهای شبانه به همراه دارند. زیرا در پروازهای شبانه، با استفاده از این وسایل و پرواز در پوشش عوارض طبیعی زمین، امکان مخفی ماند از دید رادارهای دشمن میسر میشود.
مدل H تعداد ۵ نفر خدمه دارد.
یک خلبان، یک کمک خلبان که کنار یکدیگر مینشینند و سطح کابین آنها بالاتر است، و پشت سر آنها و در در سطح پائینتر یک افسر الکترونیک پرواز (EWO) یا (Electronic Warfare Officer) که وظیفهاش شلیک یا پرتاب مهمات است در پشت محل خلبانان جای میگیرد و در کنارش نیز افسر ناوبری (Radar Navigator) که وظیفهاش هدایت هواپیما بین مبدا و مقصد میباشد. از آنجا که در ابتداد مدل H برای عملیات بمباران معمول طراحی و ساخته نشده بود، عمل پرتاب مهمات بر دوش افسر ناوبری قرار گرفته است و صندلی افسر مهمات که مدلهای پیشین کاربرد داشت، استفاده نمیشود.
کنترلها و نمایشگرهای سیستمهای پروازی به تناسب وظایف خدمه در کابین آنها پخش شده است. از آنجا که هدف نیروی هوایی، به کار گیری آخرین تکنولوژی ارتباطی و ناوبری است، به همین منظور با الحاق وظایف ناوبر رادار و مسئول پرتاب مهمات به یک نفر (در مدل G)، خدمه به ۴ نفر کاهش یافته است. در محل ناوبری هواپیما از نمایشگرهای تلویزیونی و پردازندهی سری ۸۰۳۸۶ استفاده شده است. (با توجه به تغییرات و بهسازیهای اعمال شده در سال ۱۹۸۹ در سیستمهای الکترونیک این هواپیما، استفاده از پردازندهی ۸۰۳۸۶ غیرمعمول نمیباشد).رابط نمایشگر وضعیت پروازی بر پایه ی دستگاه Mil-Std-1553B ساخته و نصب شده است.
برخی تغییرات اعمال شده
بر پایهی این تغییرات اعمال شده، زمان در سرویس ماندن این هواپیما تا سال ۲۰۴۰ افزایش یافته است. بی۵۲ به غلط وارثی از سیستمهای قدیمی عنوان شده است. در حالی که بیش از ۳۰ سال از زمان به خدمت گیریاش میگذرد، اعمال تغییرات جدید و سازگار ساختن این هواپیما برای استفاده از امکانات جدید نظامی، به طور دائم این هواپیما را به روز نگه داشته است. در لیست زیر، برنامههای ارتقاء بی۵۲ نوشته شده است:
۱- نصب سیستم GPS
2- نصب سیستم TRS یا (TACAN Replacement System)
3- مدیریت سیستم های ذخیره سازی یکپارچه (ICSMS) یا (Integrated Conventional Stores Management System)
4- سیستم ARC-210/DAMA یا صدای ایمن (Secure Voice) یا جلوگیری کننده از شنود رادیویی توسط دشمن
۵- یکپارچه کننده ی موشک AGM-142 HAVENAP
6- بالا بردن ضریب اطمینان (کیفیت) ادواتی که تعمیرپذیر نیستند.
۷- بهبود سیستم ضد عمل الکترونیک (ECMI) یا (Electronic Counter-Measures Improvement)
8- سیستم آزمایش مقر حمل تسلیحات از نظر سلامت (OAPT) یا (Off-Aircraft Pylon Tester)
9- سیستم پشتیبانی کننده ی عملیات نیروی هوایی (AFMSS) یا (Air Force Mission Support System)
این سیستم جالب، پس از شروع پرواز، اطلاعات هدف را از طرق اپراتور زمینی به اطلاع خدمه ی بی۵۲ می رساند.
۱۰- نمایشگر وضعیت سیستم ها (Electro Viewing System – EVS 3-in-1: EVS STV FLIR)
11- یکپارچه کننده ی پیشرفته ی تسلیحات (JDAM ، WCMD، JSOW و JASSM) به جهت هدفگیری و شلیک مهمات مختلف از یک سامانه ی نشانه روی.
۱۲- سیستم دید در شب برای کابین هواپیما (سازگار با وقوع احتمالی رعد و برق)
۱۳- سیستم دید در شب سازگار با حالتی که منجر به خروج خدمه از کابین شود. (پرش با صندلی و فرود با چتر نجات)
۱۴- سیستم ضبط اطلاعات پرواز به شکل استاندارد (SFLDR)
15- سیستم AMI : آلات پروازی دقیق بهبود یافته نظیر ادوات فرود در شب یا مه. نظیر: ACU DTUC INS
16- سیستم بهبود یافته ی ALR-20
17- نمایشگر حرارت سوخت موجود در باکها
۱۸- عینک خلبانی مخصوص دید در شب
۱۹- ادوات پیشرفته ی مادون قرمز (جهت رهگیری اهداف)
۲۰- سیستم نمایشگر پیشرفته ی وضعیت سلامت موتورها
۲۱- محرمانه کننده ی ارسال اطلاعات
۲۲- رادار با دقت بالا
۲۳- موتور TF-33
24- سیستم نابودگر محافظتی (برای جلوگیری از دسترسی دشمن به هواپیما و اطلاعات درون آن)
۲۵- کابین خلبان نوسازی شده
۲۶- سیستم KY-58 VINSON (صدای ایمن)
۲۷- AVTR
28- فشارسنج بر اساس ارتفاع پروازی
۲۹- سیستم پیشرفته ی مدیریت بمباران
۳۰- سیستم ارتقا یافته ی پخش Chaff و Flare (جهت انحراف موشکهای زمین به هوای پرتابی از سوی دشمن)
و . . . بی۵۲ در حال تغییرات اساسی و پیشرفته است که به این بمب افکن اجازه می دهد انواع مختلف و بسیار جدید از بمب های هدایت شونده ی ماهواره ای نظیر JDAM و JSOW و JASSM و . . . حمل و پرتاب کند. این تغییرات در بی۵۲ از دسامبر ۱۹۹۸ آغاز گشتند.
برنامه ی پشتیبانی نیروی هوایی از تمام حرکتهایی که باعث شود این هواپیما دارای سیستم هایی عمومی شود، حمایت می کند. برای مثال سیستم GPS نصب شده بر روی این هواپیما بر پایه ی استاندارد GPS-2000 است. در جریان عملیات طوفان صحرا به برخی نقائص در سیستم ضدعمل الکترونیک پی برده شد. برنامه ی B-61 Mod 11 (نوع خاص و بسیار قوی از بمبهای اتمی) برای حالتی انتخاب شده است که در حالت آماده باش حمله ی اتمی و فقط تحت دستور ریاست جمهوری آمریکا عمل نماید.
موشک AGM-142 یا نوع جدیدتر هارپون برای اولین مرتبه در اواسط دهه ی ۱۹۸۰ بر روی مدل G نصب شدند. هنگامی که مدل های G بازنشسته شدند، این قابلیت بر روی مدل H منتفل گشت. فرماندهی نیروی هوایی از حفظ این قابلیت موثر خشنود بود. هرچند این قابلیت در معدودی از مدل های H عملیاتی بود. اما در اوایل دهه ی ۱۹۹۰ دو تیم ارتقا دهنده و یکپارچه کننده ی ادوات بی۵۲ ها یعنی CEM و IPT یا (Conventional Enhancement Modification) و (Integrated Product Team) شروع به انجام تغییراتی کردند که امکان می داد همه ی مدلهای H قادر به شلیک موشکهای هارپون شوند. در همان زمان قرار بر این شد که قابلیت استفاده از موشکهای AGM-142 SPO نیز به برنامه ی کاری گروه اضافه شود و بالاخره در تاریخ ۳۱ دسامبر ۱۹۹۷ خواسته ی نیروی هوایی در انجام حفظ سازگاری بین ماموریتهای مختلف بی۵۲ ها فراهم گشت. (یعنی مدل H نوعی بود که علاوه بر بمباران می توانست به اهداف دریایی نیز حمله ور شود یا به انجام عمل ضدالکترونیک بپردازد یا . . . )
برنامه M-61 Mod 11
این آغاز طرحی برای استفاده و آزمایش انواع تغییر یافته ای از سلاح های هسته ای بر روی بی۵۲ های عملیاتی بود. برنامه ی جایگزینی سلاح های معمول با انواع هسته ای از جمله موارد درخواستی ریاست جمهوری ایالات متحده بود.
تصویر مربوط به توسعه ی سلاح ها: http://www.fas.org/nuke/guide/usa/bo...s/b52-awip.gif
کنگره ی آمریکا در سه ماهه ی دوم سال ۱۹۹۵ به وزارت دفاع و وزارت انرژی تذکر داد که نیت واقعی خود را از جایگزینی سلاح هسته ای به جای سلاح متعارف در این هواپیما اعلام دارند. این تغییرات در سطح برنامه ی B-61 Mod 7 با موفقیت به انجام رسید و گروه موفق به جایگزینی سلاح های درخواستی بر روی این هواپیما گشت. تغییرات اعمال شده ارزان تر از حالتی می شدند که یک بمب هسته ای جدید مخصوص حمل به وسیله ی این بمب افکن طراحی شود. با انجام پرواز شماره ی ۴۱۹ از پایگاه هوایی Edwards، فرماندهی نیروی هوایی متقاعد گشت که این تغییرات اعمال شده در سطح انطباق با بمبهای سری Mod 7 موفقیتآمیز بوده است. بدین ترتیب کنگره با درخواست نیروی هوایی موافقت کرد و در نیمه سال ۱۹۹۶ مبلغ ۵/۴ میلیارد دلار بودجه به این امر اختصاص داد و همچنین کنگره مقرر کرد که برنامه یکپارچه سازی موشکهای AGM-130 نیز بر روی بی۵۲ ها اعمال شود تا همه ی این تغییرات منجر به رسیدن به سطح تغییرات درخواستی جهت انطباق با بمبهای سری Mod 11 گردد. این برنامه نیز در نیمه ی سال ۱۹۹۷ تکمیل گشت.
کلید اصلی حفظ قابلیت بالای رزمی بی۵۲ ها که همواره در جهت اثبات اطمینان، عملیاتی شدن سریع در جنگها و انجام انواع عملیات پشتیبانی بوده است، در آینده نیز ادامه خواهد یافت.
سه سیستم پدافند الکترونیک بزرگ در این هواپیما یعنی AN/ALQ-172 و AN/ALQ-155 و AN/ALR-20 نیاز به ارتقا یا جایگزینی با انواع جدیدتر و کارا تر دارند. باید توجه کرد که انجام هزاران تغییر نرم افزاری و سحت افزاری در سیستم ها باعث شده است که این هواپیما تاکنون بتواند زنده و عملیاتی بماند.
در نیمه ی سال ۱۹۹۷ بی۵۲ تنها توانست ۶ درصد از بودجه ی مورد نیازش را برای حل مشکلات مربوط به سیستم ECM دریافت کند.
بین اکتبر ۱۹۹۶ تا مارس ۱۹۹۷، سیستم ECM (ضد عمل الکترونیک) بی۵۲ ها باعث انگیزهای مضاعف در سرفرماندهی ناوگان بی۵۲ ها گشت تا سیستم ECM موجود در مدلهای H را به درجهای برسانند که هیچ سیستم مشابهی توان رقابت با آنها را نداشته باشد. این هواپیما سه سیستم بزرگ دفاع الکترونیک (ECM) دارد که به منظور بهبود عملکرد، افزایش قابلیت اطمینان و امور پشتیبانی باید ارتقا یابند یا جایگزین شوند. در طی این شش ماه (ارتقای ECM) ، این سه سیستم با یکدیگر ترکیب شدند تا نمونة جدیدی برای ECMهای ضعیف ناوگان بی۵۲ هایی که بیش از ۴۳۰۰۰ ساعت پرواز داشتند، تولید شود. به علاوه خدمه ی بخش ECM در بی۵۲ ها کشف کردند که برخی قطعات یدکی کلیدی مورد استفاده در این سیستم، موجود نمی باشند. این یافته ی مهم بر میزان آمادگی عملیاتی ناوگان مدل H تاثیر بسیاری می گذارد.
در مارس ۱۹۹۷، سرفرماندهی ناوگان هوایی بی۵۲ برنامه ای برای بهبود سیستم های ECM و ارتقا عملکرد این سیستم در مدلهای H ارائه دادند. آنها سیستم MICAP را در تاریخ آوریل ۱۹۹۷ حذف کردند و کیت پیشرفته تر و مستقل از سایر سیستم های بی۵۲ به نام RSP را در تاریخ می ۱۹۹۷جایگزین آن کردند.
سیستم ALQ-172 ا(از مجموعه سیستم های ECM) که در زمان عملیات طوفان صحرا نیاز به اصلاح برای آن احساس شده بود بهبود و ارتقا یافت. ارتقای این سیستم با افزایش حافظه ی کامپیوتر دستگاه انجام پذیرفت تا بتواند پردازش های پیشرفته تری را از تهدیدهای دشمن به انجام برساند. در این پروژه ی ارتقاء، همچنین نمایشگر تلویزیونی جدیدی برای این سیستم در نظر گرفته شد. ضمنن سیستم عمل ضد الکترونیک (خنثا کننده ی عملیات الکترونیکی دشمن) برای مقابله با طیف بیشتری از ادوات دفاع هوایی زمینی و همچنین پخش پارازیت و عملگر ضد حرارت موتورها (Infrared) توسعه یافت. (برای جلوگیری از رهگیری توسط ادوات زمینی که به دنبال شکار هواپیما توسط حرارت ایجاد شده توسط موتورها می گردند و موشکهای زمین به هوایی شلیک می کنند که قادر به ردیابی به طریقه ی مادون قرمز یا Infrared هستند)
بی۵۲ همچنین سیستم بسیار جالب توجهی برای کشف و حتا یافتن تعداد موشکهای ارسال شده در پشت هواپیما دارد. این سیستم همواره دستخوش تحول مداوم جهت بهبود عملکرد در شناسایی سیستم های تهدید کننده ی هواپیما می باشد.
حفظ وضعیت در بالاترین میزان آمادگی عملیاتی، بزرگترین تغییر و بهسازی ای است که مورد نیاز بی۵۲ می باشد. برای مثال نیاز به ارتقاء سیستم ضد عمل الکترونیکی که از دهه ۱۹۶۰ به یادگار مانده اند و امروزه برای استفاده تقریبن غیرممکن هستند.
یک پیشنهاد فراموش شده جایگزینی موتورهای ۹۴ فروند از بی۵۲ های نیروی هوایی است. در ژوئن ۱۹۹۶ شرکت بوئینگ پیشنهادی مبنی بر مدرنیزه کردن موتورهای قدیمی بی۵۲ یعنی موتور قدیمیTF-33 به همراه سرویس های تعمیر و نگهداری پس از فروش ارائه داد. این مدرنیزه سازی شامل جایگزینی موتور قدیمی TF-33 با موتور جدید ساحت آلیسون- رولز به نام RB-211 بود. پروژه پیشنهادی بوئینگ در ابتداد حدود ۶ میلیارد دلار هزینه دربرداشت. اما کمی بعد قیمت تعدیل شده ی ۷/۴ میلیارد دلار برای ۷۲ فروند بی۵۲ پیشنهاد گردید. یک تیم از نیروی هوایی مامور بررسی پیشنهاد بوئینگ شدند. مرکز امور مالی نیروی هوایی بعید می دانست که شرکت بوئینگ برای قیمت ارائه شده باز هم تخفیف قائل شود و بیش از ۳/۱ میلیارد دلاری که کم کرده بود پیشنهادی بدهد.
مدت زمان عملیاتی ماندن بی۵۲
به روز آوری سیستم های مختلف با تکنولوژی مدرن روز، باعث ادامه ی حیات بی۵۲ تا قرن ۲۱ به عنوان جزء مهمی از نیروی هوایی شده است.
یک پیشنهاد قابل توجه در جایگزینی موتورهای مدلهای H باعث افزایش عمر عملیاتی این هواپیما تا سال ۲۰۲۵ می شود. هرچند امروز متخصصین زیادی برای افزایش عمر عملیاتی این هواپیما تا سال ۲۰۴۰ تلاش می کنند. حداقل عمر این هواپیما حدود ۳۲۵۰۰ تا ۳۷۵۰۰ ساعت پرواز تخمین زده می شود. اگر مشکلات مالی یا حوادث پیش بینی نشده ای رخ دهند، نیروی هوایی قادر نیست این تعداد هواپیما (۶۲ فروند) را تا سال ۲۰۴۴ (یعنی ۸۴ سال) در خدمت نگه دارد.
در می ۱۹۹۷ براساس گزارش چهار سال یک بار وزارت دفاع (پنتاگون) تعداد بمب افکن های نیروی هوایی، ۱۸۷ فروند شامل: شامل ۹۵ فروند بی۱ ، ۲۱ فروند بی۲ و ۷۱ فروند بی۵۲ اعلام شده بود. در همین گزارش به سقوط دو فروند بی۱ در پروازهای آموزشی اشاره شده بود. در همین گزارش تعداد بمب افکن های غیرقابل استفاده نیز اعلام شده بود. بر همین اساس به تعداد ۵ فروند بی۵۲ (به علت صدمات وارده) نیز اشاره شده است که تعداد بی۵۲ های عملیاتی را از ۷۶ فروند به ۷۱ فروند کاهش می دهد.
برخی مشخصات B-52H
ماموریت: بمب افکن سنگین
سازنده: کمپانی بوئینگ
قوای محرکه: تعداد ۸ دستگاه موتور توربوفن TF-33 P-3\103 ساخت پرات اند ویتنی
کشش: هر موتور ۱۷۰۰۰ پوند (۷۶۵۰ کیلوگرم)
طول: ۵/۴۸ متر
ارتفاع: ۴/۱۲ متر
فاصله ی دو سر بال: ۴/۵۶ متر
حداکثر سرعت: ۶۵۰ مایل بر ساعت = حدود ۹۵۰ کیلومتر بر ساعت = ۸۶/۰ ماخ
سقف پرواز: ۵۰۰۰۰ فوت یا حدود ۱۵۰۰۰ متر
وزن خالص: ۸۳۲۵۰ کیلوگرم
حداکثر وزن مجاز: ۲۱۹۶۰۰ کیلوگرم
برد پروازی: ۸۸۰۰ مایل بدون سوخت گیری هوایی
مهمات: ۷۰۰۰۰ پوند (۳۱۵۰۰ کیلوگرم) انواع بمب و موشک
خدمه: ۵ نفرفرمانده هواپیما، خلبان، ناوبر رادار، ناوبر و افسر مهمات و الکترونیک
۶ صندلی پرتاب شونده
قیمت: ۳۰ میلیون دلار
سال ورود به خدمت: فوریه ۱۹۵۵
بمب هسته ای:
۲۰ عدد ALCM
12 عدد SRAM (مقر حمل خارجی)
۱۲ عدد AMC (مقر حمل خارجی)
۲ عدد B53 (مقر حمل داخلی)
۸ عدد B61 Mod11 (مقر حمل داخلی)
۸ عددB83 (مقر حمل داخلی)
بمب متعارف (غیرهسته ای) :
۵۱ عدد CBU-52 (27 در داخل و ۱۸ در خارج)
۵۱ عدد CBU-58 (27 در داخل و ۱۸ در خارج)
۵۱ عدد CBU-71 (27 در داخل و ۱۸ در خارج)
۵۱ عدد CBU 87 (6 در داخل و ۱۸ در خارج)
۵۱ عدد CBU 89 (6 در داخل و ۱۸ در خارج)
۵۱ عدد CBU 97 (6 در داخل و ۱۸ در خارج)
۵۱ عدد M117
18 عدد MK20 (مقر خارجی)
۵۱ عدد MK36
8 عدد MK41
12 عدد MK52
8 عدد MK55
8 عدد MK56
51 عدد MK59
8 عدد MK60 (مقر خارجی)
۵۱ عدد MK62
8 عدد MK64
8 عدد MK65
51 عدد MK82
و ۱۸ عدد MK84 (مقر خارجی)
سلاح های هدایت شونده:
۱۸ عدد JDAM (12 عدد در مقر خارجی)
۳۰ عدد WCMD (16 عدد مقر خارجی)
۸ فروند موشک AGM-84 (هارپون)
۲۰ فروند AGM-86C CALCM
8 فروند AGM-142 Popeye (سه فروند در مقر خارجی)
۱۸ فروند AGM-154 JSOW (12 فروند در مقر خارجی)
۱۲ فروند AGM-158 JASSSM (فقط مقر خارجی)
۱۲ فروند TSSAM
سیستم ها:
مجموعه فعال اقدام متقابل الکترونیک AN/ALQ-117 PAVE MINT
مجموعه ی ایجاد خطا در رادار دشمن (ساخت موتورلا) AN/ALQ-122
اخطار دهنده ی نصب شده در قسمت پشت هواپیما (ساخت نورث روپ) AN/ALQ-153
پخش کننده ی پرقدرت پارازیت (ساخت نورث روپ) AN/ALQ-155
سیستم ضدعمل الکترونیک AN/ALQ-172 (Version 2)
اخطار دهنده ی تصویری عمل الکترونیک دشمن AN/ALR-20A
اخطار دهنده ی دیجیتال AN/ALR-46
پارازیت ساز رادیویی AN/ALT-32
12 (Flare) عدد منحرف کننده ی موشک های حرارت یاب AN/ALE-20
6 عدد (Chaff) منحرف کننده موشک AN/ALE-24
سیستم ناوبری AN/ANS-136
ارتفاع سنج راداری AN/APN-224
جهت یاب AN/ASN-134
رادار استراتژیک AN/APQ-156
مجموعه ی نمایشگر کنترلها AN/ASQ-175
نمایشگر دیجیتالی اطلاعات AN/AYK-17
کامپیوتر بالستیک AN/AYQ-10
نمایشگر الکترواپتیکالی وضعیت سیستم ها AN/AAQ-6 FLIR
نمایشگر تلویزیونی الکترواپتیکالی دید پائین – دید بالای سیستم ها AN/AVQ-22
ارتباط دهنده ی باند UHF و VHF به نام AN/ARC-210
ارتباط دهنده ی رادیویی AN/ARC-310 HF بمب هایی که توسط B-52 حمل میشن (مثلن نوع B-61 Mod11) به راحتی قدرتی بیش از ۵۰ برابر بمب هیروشیما قدرت دارند. این بمب های جدید، علاوه بر قدرت تخریب غیرقابل باور و بسیار زیاد، قدرت سوزاندن خیلی قوی نیز دارند و هر چه در محدوده ی تخریب آنها قرار بگیره حتمن به شدت دچار سوختگی میشه.
قدرت تخریبی یک بمب معمول مانند B61 به راحتی معادل یک زلزله ی ۷ ریشتری هستش با این تفاوت که خود زلزله باعث آتش سوزی نمیشه.
این هم بمب افکن سنگین B-29 که گفته میشه B-52 با الهام از اون ساخته شده:
+ نوشته شده در جمعه پنجم آبان ۱۳۹۱ ساعت 1:13 توسط میلاد
|
